Europa milknie. Gwar dziecięcych zabaw zastępuje cisza pustych placów. To nie jest przypadek. To proces. Rdzenni mieszkańcy kontynentu powoli odchodzą w cień historii. Stara Europa przestała rodzić. Wybiera egzystencję bez jutra.
Wszystko zaczęło się od słów. Słowa stały się bronią. Już w połowie XIX wieku skrajne ideologie uderzyły w fundament rodziny. Obiecano wolność, która okazała się pustką. Przekonywano, że brak dzieci to droga do szczęścia. To była masońska pułapka. Dzisiaj zbieramy jej gorzkie owoce.
Statystyki przerażają. Liczby krzyczą. Cywilizacja śmierci zebrała okrutne żniwo. Siedemset milionów nienarodzonych to wyrwa, której nie da się zasypać. Antykoncepcja dopełniła dzieła zniszczenia. Stała się narzędziem demograficznego samobójstwa. Europa dobrowolnie zrzekła się swojej przyszłości.
Uderzono w najświętsze bastiony. Małżeństwo przestało być świętością. Rozwody stały się codziennością. Rodzina, komórka życia, została rozbita od środka. Nie oszczędzono nawet najmłodszych. Masowa deprawacja dotknęła serca i umysły. Szkoły stały się poligonem doświadczalnym. Uniwersytety zamieniono w kuźnie obcych idei. Tradycja została wyśmiana. Wiara ojców poszła w odstawkę.
Historia kołem się toczy. Spójrzmy na północną Afrykę pierwszego tysiąclecia. To była kolebka chrześcijaństwa. Ziemia świętych, uczonych i wielkich myślicieli. Tam biło serce naszej wiary. Wydawało się, że przetrwa wieki. Stało się jednak inaczej. Chrześcijanie podzielili się między sobą. Spory rozbiły jedność. Osłabiony organizm przestał stawiać opór. Nadciągnęła nawałnica z pustyni. Muzułmanie przejęli ziemię bez walki o duszę. Dzisiaj po tamtej potędze zostały zgliszcza. Piasek zasypał bazyliki. Pozostały tylko wspomnienia.
To przestroga dla nas. Natura nie znosi próżni. Miejsce słabnących zajmują silni. Tam, gdzie brakuje europejskich dzieci, pojawiają się inni. Głosy z belgijskiej Partii Islam nie są teorią. To konkretne zapowiedzi. Wizja kalifatów staje się realna. Paryż, Sztokholm, Berlin – te miasta zmieniają oblicze. Francja, Niemcy i Niderlandy stoją na krawędzi. Później przyjdzie czas na Europę Wschodnią.
Rok 2030 zbliża się nieubłaganie. To data graniczna. Zachód już płonie. Czy zdążymy się obudzić? Bez powrotu do korzeni czeka nas tylko epilog. Historia nie wybacza zdrady własnej tożsamości. Kto nie szanuje własnej krwi, ten musi ustąpić miejsca innym.
Ks. K. Bielawny
Views: 0