Abstrakt
Niniejszy artykuł podejmuje próbę oszacowania teoretycznego potencjału ludnościowego świata na koniec 2020 roku, opierając się na ekstrapolacji wskaźników dynamiki wzrostu populacji o wysokiej wydolności reprodukcyjnej. Praca analizuje dystans rozwojowy między populacjami, które utrzymały tradycyjne modele prokreacyjne, a społeczeństwami poddanymi procesom transformacji demograficznej, upowszechnieniu metod antykoncepcyjnych oraz legalizacji aborcji. Wyniki sugerują, że realna populacja globu stanowi jedynie ok. 58% jej hipotetycznego potencjału biopolitycznego.
Wstęp
Współczesna demografia opisuje procesy starzenia się społeczeństw i spadku dzietności jako nieuchronny etap transformacji demograficznej. Jednakże, analizując dane historyczne z początku XX wieku, można postawić hipotezę o istnieniu alternatywnej ścieżki rozwoju populacyjnego. Celem niniejszego opracowania jest wyliczenie teoretycznej liczby ludności świata (stan na 31.12.2020 r.) przy założeniu wyeliminowania czynników ograniczających naturalną rozrodczość.
Metodologia i punkty odniesienia
Jako bazę porównawczą (benchmark) przyjęto dynamikę populacji Pakistanu i Nigerii – państw, które w 1900 roku posiadały zbliżony do Polski udział w populacji globalnej (ok. 1,55%, co odpowiadało ok. 26 mln mieszkańców dla każdego z tych podmiotów). Państwa te charakteryzują się mniejszą penetracją paradygmatów kontroli urodzeń w badanym okresie 120 lat.
Zastosowano metodę proporcji statystycznej, przyjmując dynamikę wzrostu tych populacji za wzorzec „naturalnego potencjału demograficznego” dla całego globu.
Analiza danych i obliczenia
W roku 2020 populacja Pakistanu oraz Nigerii osiągnęła poziom ok. 210 mln osób. Przyjmując, że te populacje zachowały pierwotny udział procentowy w strukturze świata, teoretyczna populacja globalna (x) winna spełniać równanie:
Wartość ta stanowi punkt wyjścia dla modelu populacji bez wpływu szeroko rozumianej kultury ograniczania dzietności.
Korekta o czynniki polityczne i militarne
Dla zachowania rzetelności naukowej, od uzyskanego wyniku należy odjąć ubytek ludności spowodowany bezpośrednimi działaniami systemów totalitarnych oraz konfliktami zbrojnymi w XX i XXI wieku:
- Ofiary systemów komunistycznych: ok. 100 mln.
- Ofiary narodowego socjalizmu: ok. 60 mln.
- Inne ludobójstwa i konflikty: ok. 2,3 mln.
Suma strat bezpośrednich: 162,3 mln osób.
Hipotetyczny stan ludności po uwzględnieniu strat wojennych, a przed uwzględnieniem strat wynikających z kontroli urodzeń, wynosi zatem 13 385 700 000 osób.
Wnioski i dyskusja
Zestawienie prognozowanej liczby 13,38 mld z faktycznym stanem ludności w 2020 r. (ok. 7,797 mld) ujawnia deficyt demograficzny na poziomie 5,588 mld osób.
Z perspektywy demografii matematycznej, czynniki takie jak aborcja, powszechna antykoncepcja oraz zmiany kulturowe w modelu wychowania dzieci i młodzieży (prowadzące do spadku wskaźnika dzietności TFR poniżej zastępowalności pokoleń), zredukowały populację ludzką o blisko 42% względem jej naturalnego potencjału.
Analiza ta stawia pytania o wydolność systemów gospodarczych i ekosystemu w obliczu tak wysokiej populacji, jednak z czysto statystycznego punktu widzenia dowodzi, że obecny obraz demograficzny świata jest wynikiem głębokiej ingerencji w naturalne procesy reprodukcyjne, a nie naturalnym wyczerpaniem biologicznych możliwości gatunku.
Views: 0