Obraz współczesnej Polski przypomina jesienny ogród, w którym z roku na rok cichnie gwar, a drzewa, choć wciąż wyniosłe, przestają wypuszczać nowe pędy. Dane za rok 2025 są niczym bicie dzwonu na trwogę – liczba 238 tysięcy narodzin przy jednoczesnym odejściu 402 tysięcy osób kreśli bilans pełen smutku. To już nie tylko statystyka, to opowieść o krainie, która powoli kładzie się do snu, tracąc swoje siły witalne w tempie błyskawicznym.
Fundamenty, na których przez wieki wznoszono gmach polskiej wspólnoty, kruszeją na naszych oczach. Regres w zawieraniu małżeństw to coś więcej niż zmiana stylu życia; to wygasanie domowych ognisk, przy których hartował się polski duch. Na gruzach tych więzi chwieje się cały system społeczny. Nadchodzi czas, gdy miliony starców pozostaną bez należnych im emerytur, uwięzieni w ciszy własnych domów, gdzie pomoc nie nadejdzie, bo zabraknie rąk do pracy. Już dziś w miastach i wioskach samotni seniorzy dogorywają w zapomnieniu, zdani na niewydolny system, który nie nadąża za ogromem ludzkiego dramatu. Przykładem jest szczytno.
W tej surowej diagnozie dzisiejszy kryzys nie jest dziełem przypadku, lecz gorzkim owocem, na który sami zapracowaliśmy. To rachunek wystawiony za lata odrzucania daru życia – za miliony nienarodzonych na polskiej ziemi, za wyjałowienie łon niewiat poprzez antykoncepcję oraz za postępującą deprawację dzieci i młodzieży. Odcinając korzenie, stworzyliśmy moralną i demograficzną pustynię. Natura i historia nie znoszą jednak próżni. Jeśli w naszych rodzinach zabraknie dzieci, przestrzeń tę wypełni inny, prężny żywioł. Tam, gdzie my znużeni wypuszczamy ziemię z dłoni, przyjdą inne, liczne rodziny, które z determinacją zagospodarują nasze opustoszałe dziedzictwo.
W tym mroku wypatrujemy geniusza, który zdołałby obudzić uśpione polskie sumienia. Historia naszej ojczyzny uczy, że w chwilach największego upadku, jak pod zaborami, otrzymywaliśmy dar z nieba. Takim ratunkiem były objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie, które stały się potężnym impulsem duchowym i demograficznym, przywracając Polakom wiarę w sens życia i rodziny. Dziś, stając nad przepaścią, wołamy z podobną trwogą: Boże, ratuj Polskę przed nią samą.
Views: 5